Ramen vormen in de omsluitende constructies van een vertrek steeds de koudste plek. En omdat condensatie van luchtvocht juist op de koudste plek plaatsvindt heb je, als er condensvorming optreedt, deze op de ramen. Wilde men dit voorkomen, dan had men de warmteweerstand van de ramen net zo groot moeten maken als die van de aanpalende muren of dakvlakken; dat is alleen met een groot aantal achter elkaar liggende isolatieruiten mogelijk, in de praktijk dus uitgesloten.
Bij dakramen is dit door hun plaatsing in het schuine dak nog iets kritischer, want deze koelen meer af dan verticale ramen, vooral als zij blootgesteld zijn aan regen, hagel en sneeuw. Daarbij komt dat zij door hun schuine plaatsing aan de binnenkant meer dan een verticaal raam blootgesteld zijn aan opstijgende warme vochtige lucht.
Hieruit moge duidelijk zijn dat aan de binnenkant van dakramen steeds een vrije luchtcirculatie gewaarborgd moet zijn. Stagnerende lucht in een nis onder een dakraam is uit den boze, zie de voorbeelden onder 06.5.2, afb. 10-13. Niet voor niets zijn de door de fabrikanten aangeboden binnenafwerkingen wijd geopend, niet alleen voor een betere lichtval, maar juist voor een goede beluchting van de ruimte voor/onder het raam.
Een onder het dakraam geplaatste radiator is bijzonder nuttig, zie afbeelding 1 hieronder en afb. 2 in 06.5.5.
Bij het dakraam op afbeelding 2 heb ik de indruk dat aan de buitenkant van de mooie geprefabriceerde afwerking toch een tegengestelde helling naar het kozijn toe aansluit, zie de pijl, dus een plaats waar lucht blijft staan en condensatie op kan treden. De onderkant van de afwerking had ook een beetje meer verticaal kunnen staan, waarom niet in een vlak met de muur daaronder?
